Müfit Özdeş: Nostura’nın Öyküsü

VIII

…elele molozların arasından bahçeye çıktılar. Günün ilk ışıkları malikanenin yıkıntıları üzerine düşerken, uzaktan siren sesleri duyulmaya başlamıştı bile.

Ayça, Kemal’in göğsüne yaslandı ürpererek. Ela gözleri dolu doluydu.

“Neden yaptı bunları, neden?” diye sordu, gözünden yaşlar süzülerek. “İsteyebileceği herşeye sahipti, ama daha fazlasını istedi. Değer miydi?”
Kemal yanıt vermedi. Babasının feci ölümü, herşeye rağmen onu çok sarsmıştı. Dalgın dalgın ufka doğru baktı, sonra kollarıyla Ayça’yı sardı. Yeni bir gün başlıyordu.

Yorum bırakın

Bu site, istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanıyor. Yorum verilerinizin nasıl işlendiği hakkında daha fazla bilgi edinin.